Regionale academie voor beeldende kunsten
Menu

Koen De Roovere

Pieter Breughel, DE KLEINE TOREN VAN BABEL 1563


Olieverf op paneel 60 X 75 cm

Breughel (Nederlanden 1525) schilderde drie versies van de Toren van Babel. Dit is mijn favoriet. Hij heeft maar tien jaar geschilderd en slechts vijftig werken nagelaten, allen van uitzonderlijke kwaliteit. Als kind al verdwaalde ik in de waanzinnige taferelen van Breughel en ik wordt er nog steeds stil van.

(Afbeelding courtesy Xavier Hufkens)


Olieverf op papier, op paneel geplakt

Voor mij is Thierry De Cordier (Oudenaarde 1954) een moderne romanticus of een romantische modernist. In mijn ogen is hij evenveel dichter als beeldend kunstenaar; de poëzie zit in zijn beelden maar ook in de teksten die hij schrijft en op de tekeningen en de doeken kribbelt.

De laatste jaren lijkt De Cordier het op zich genomen te hebben om zijn interpretaties of versies van een aantal kunsthistorische thema’s te maken: een gekruisigde Jezus die weg geschilderd wordt tot de tekst niet meer INRI maar NADA is geworden, het landschap, de marine,…

De laatste reeks marines (zeezichten) die hij schilderde zijn woeste muren van water die op je afkomen in grijzen, groenen en zwart. Indien je ze kan gaan bewonderen, doe dit dan want het zijn bijzonder indrukwekkende werken.

Raymond Pettibon, ZONDER TITEL (THE BLACK HOLES…) 2007


Pen, inkt, gouache, collage en grafiet op papier 67 X 78,8 cm

Pettibon (Arizona, USA 1957) heet eigenlijk Ginn en is de broer van Greg Ginn, de oprichter van de legendarische punkband Black Flag. Zijn eerste werken waren zwart-wit pentekeningen die gebruikt werden als hoes voor Black Flag, Minutemen, Sonic Youth… Pettibon komt dus uit de Amerikaanse punkbeweging van de vroege jaren 80. Zijn heel directe (figuratieve) schilder-  en tekenstijl spreekt me enorm aan. Hij werkt meestal rechtstreeks met een borstel (al dan niet op een stok) op zijn dragers (muren, papier, boeken, doek…). Pas na jaren begon Pettibon kleur in zijn werk te gebruiken.  Zijn werken lijken op geflipte strips maar hij verwerkt er de hele moderne beeldcultuur (TV, beroemdheden, pop, reclame, sport, film, literatuur, pulp…) in.

Pettibon vertrekt steeds vanuit citaten uit de wereldliteratuur. Zijn werken hebben zelden echte titels maar vaak worden de eerst leesbare woorden als titel geïntroduceerd.

William Eggleston, RED CEILING, Greenwood, Mississippi 1967-71


Ik leerde het werk van Eggleston (Tennessee, USA 1939) kennen via een omweg. De foto die je hier ziet, werd gebruikt als cover voor de LP “Radio City” van Big Star en ik vond het een geweldig beeld. Het is fel, abstract maar herkenbaar, heel sfeervol en vooral; een kleurenfoto.

William Eggleston is een van de eersten die de kleurenfoto een artistiek ‘cachet’ heeft weten te geven. Hij is een excentrieke Zuiderling en als je ooit interviews van hem kan zien, is dat altijd een belevenis.

Dit zei Eggleston zelf over deze foto: “The Red Ceiling is so powerful, that in fact I’ve never seen it reproduced on the page to my satisfaction. When you look at the dye it is like red blood that’s wet on the wall…. A little red is usually enough, but to work with an entire red surface was a challenge.

Cy Twombly, WILDER SHORES OF LOVE 1985


Olieverf, potlood en krijt op hout 140 X 120 cm

Bij Twombly (Virginia, USA 1928) wordt het gewone monumentaal…”droedels” worden symbolen, verfplekken worden woest kolkende wateren waarin Griekse minnaars verzuipen op weg naar hun geliefde. Bij de Romeinse schilderijen voel je de hitte en de lust van de werken afspatten. Abstracte vegen worden figuren en omgekeerd…

Twombly is uniek, tot op het laatst heeft hij geweldige werken gemaakt. Met kleine doses te gebruiken want je bent er kapot van. Ik toch.

Stan Douglas, ABOTT & CORDOVA, 7 august 1971   2008


Digitale C-print op aluminium

Stan Douglas (Vancouver, Canada) is een van de meest gerenommeerde videokunstenaars van de laatste decennia.

Het werk van Douglas (foto, film, video) draait vaak rond het gebruik van media of dé media. Tijd, verstelstandpunt en perspectief zijn terugkerende thema’s die op een fantastische manier worden uitgewerkt. Hij benadert deze media van binnenuit, om het zo te zeggen, om zo tot zeer geëngageerde kunst te komen.

Douglas vertrekt vaak vanuit de literatuur (S. Beckett, ETA Hoffmann, Poe, Cervantes, De Sade…) of van historische gebeurtenissen die hij getrouw nabootst zoals bij het hier afgebeelde werk “Abott & Cordova”, waar the Gastown Riot wordt geënsceneerd: protesterende hippies worden door bereden politie van de straten van Vancouver, Canada geveegd.

Richard Serra, OUT-OF-ROUND X   1999


Paintstick op handgeschept Hiromi-papier 200 X 200 cm

Richard Serra (Californië, USA 1939) is bekend als beeldhouwer maar maakt ook monumentale etsen en tekeningen. Van opleiding is hij eigenlijk schilder. Gemakshalve wordt hij tot de minimalisten gerekend.

Om tijdens zijn studententijd rond te komen, gaat Serra in de staalfabrieken en de mijnen werken. Dit zal een grote invloed hebben op zijn latere materiaalkeuze (lood en staal).

Serra is befaamd voor zijn gigantische stalen krulstructuren en sculpturen. Een werk van hem dat op de Federal Plaza in NYC stond, werd door de stadsdiensten in drieën gezaagd omdat ze dachten dat iemand zijn rommel had achtergelaten…

Zijn werk gaat over de relatie van het lichaam tegenover het werk, het landschap en de omgeving.

Vanaf de jaren 70 is Serra beginnen werken met gesmolten paintsticks (soort zwart vetkrijt) die hij tot grotere stukken ‘stick’ kneedde om mee te werken op grote schaal.

John Coltrane, A LOVE SUPREME   1965


Jonh Coltrane (North Carolina, USA 1926 — New York, USA 1967) is een Amerikaans jazz-saxophonist.

Hij is een van de grootste vernieuwers van de jazz en evolueerde (door gemiddeld acht uur per dag te oefenen) van een getalenteerd Be-Bopper tot een van de grootste avant-gardisten uit de muziekgeschiedenis. Zijn invloed, ook buiten de jazz (Neil Young zou zijn gitaartechniek gebaseerd hebben op de speelstijl van Coltrane en ook Mike Watt, de beste punkbassist ter wereld (!) zegt schatplichtig aan hem te zijn), is niet te onderschatten.

Het vergt aandacht en inzet van de luisteraar om naar de intense en emotionele muziek van Coltrane te luisteren maar eens je er mee weg bent, blijft hij een vriend voor het leven.

Ik koos voor een afbeelding van het magistrale “A Love Supreme” omdat die plaat mooi weergeeft waar het bij Coltrane om gaat: dynamiek, schoonheid, passie, sociaal engagement, spiritualiteit en vooral muziek…

Robert Quine (Ohio, USA 1942 – NYC USA 2004)


Robert Quine is een Amerikaans gitarist die op onnoemlijk veel platen heeft gespeeld. Een constante op al die platen is zijn unieke en verrassende gitaarspel.

Quine’s ontdekkingstocht begon bij de blues. Hij evolueerde van daar naar de jazz, ontdekte via Link Wray en The Ventures de “surftwang” en belandde via de Velvet Underground uiteindelijk bij filmscores van avant-gardist John Zorn. Het bekendst is hij geworden als gitarist van Richard Hell and The Voidoids met wie hij de punk-mijlpaal “Blank Generation” opnam. Beluister de plaat en je leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Zijn stijl valt te omschrijven als surf-freejazz-punk-rockabilly-blues, of zoiets…Hij is vooral een heel origineel en avontuurlijk muzikant die meespeelde op het beste werk van Tom Waits, Lou Reed, Richard Hell, John Zorn, etc…

Thomas Pynchon


Thomas Pynchon is een Amerikaanse schrijver. Zijn magnum opus is “Gravity’s Rainbow”,  een boek dat je moet lezen omdat het redelijk onmogelijk is te vertellen over wat het gaat.

Het werk van Pynchon valt niet in één genre te vatten maar is een genre op zich; hij verweeft in zijn proza literaire teksten, geschifte dialogen, moppen, liedjesteksten, wetenschappelijke uitweidingen over de verdampingsgassen die een V2 achter laat, theorieën over excentrieke Afrikaanse stammen met Duitse roots, cowboy –en westernverhalen, sprekende honden, Europese geschiedenis, bewapende hippies en ninja-nonnen…een mix van hogere en lagere cultuur, noem het postmodern.

Luc Tuymans “leende” de titel van zijn expo in Wiels van de roman “Against the Day”.

“V”, over de onmogelijke zoektocht naar een onmogelijke geliefde, lijkt me een mooie start voor Pynchon-leken, plezier gegarandeerd.