Regionale academie voor beeldende kunsten
Menu

 

De leerkrachten, directeur en andere “kunstminnenden” van onze academie tonen hun visie op de recente- en niet zo recente kunstgeschiedenis. Ieder van hen maakt een keuze van tien cruciale werken, belangrijke kunstenaars of evenementen, die voor hen een bijzondere betekenis hebben. Deze selectie wordt voorzien van passend commentaar. We kijken uit naar deze gegarandeerd verhelderende en verrassende bijdragen.
De selectie wordt getoond op de cadmium-midden-rode muren op de tweede verdieping voor de Galerie Tsjeljoeskin.
Als achtste bijdrage ontvangen we
NANCIE VEREECKE

 

2011 AFP
Patti Smith
Rock -‘n - roll kan tegelijk opwindend én poëtisch zijn, dat bewijst Patti Smith (30 dec. 1946) Ze wordt beschouwd als één van de grondleggers van de punkbeweging in New- York ( men noemt haar ‘the Godmother of Punk’) Ze koppelt al jaren de ritmiek van de beatnikpoëzie aan de energie van de rock-‘n –roll. ‘Rimbaud met Marshall- versterkers’, zo werd Smith ooit ook omschreven…
Hoewel rock haar belangrijkste uitdrukkingsvorm werd, zou P. Smith zich nooit alleen hier tot beperken. Nog voor ze platen maakte had ze al twee dichtbundels gepubliceerd en samen met Sam Shepard een toneelstuk geschreven.
Twee jaar geleden kreeg ze de National Book Award voor het autobiografische ‘Just Kids’, het relaas van haar vriendschap / relatie met fotograaf Robert Mapplethorpe en ook haar beeldend werk vindt regelmatig zijn weg naar internationale musea en tentoonstellingen.
Het meest indrukwekkende optreden van haar dat ik heb mogen meemaken, was in Parijs, in de Saint-Eustachekerk, op 4 november 2011.

 

Cy Twombly
Deze Amerikaanse kunstenaar (1928-2011) werd vooral beroemd met zijn schilderijen en tekeningen, met hun bijzondere, spontane, kleurrijke, bijna primitieve beeldtaal. Hij was ook fotograaf en beeldhouwer. Op zijn doeken prijken ook namen van mythologische helden en verzen van Sappho, Keats, Mallarmé en Valéry.
Twombly’s picturale oeuvre staat in functie van het ‘schrappen’. Al dan niet een teken plaatsen, dat is de essentie van zijn werk. Voor Twombly is schrift fundamenteel. Hij ontwikkelt een eigen schrijftaal waarmee hij voortdurend experimenteert. Het is de hele tijd schrijven en schrappen. Werken met blanco ook. Elk werk van Twombly baadt in het licht. Hij schildert als het ware licht.
Van een duizelingwekkende schoonheid….

 

Abbey Lincoln
A.Lincoln ( 6 aug. 1930 -14 aug. 2010) was een van de grootste jazzdiva’s. Ze koos de artiestennaam Lincoln als hulde aan de Amerikaanse president die de slavernij had afgeschaft. Politiek engagement was heel belangrijk in haar vroege werk en ze verbond zich met het Black Power Movement.
In de jaren zestig maakte ze ophef aan de zijde van Max Roach, met wie ze even getrouwd was. Later vond Lincoln haar eigen weg. Haar grote voorbeeld was Billie Holiday en ze ontwikkelde een eigen, erg sobere maar intense zangstijl. Ze werd soms meer een ‘diseuse’ dan een zangeres genoemd. Ze zong standards maar ze schreef ook een erg persoonlijk eigen repertoire. Ze maakte opmerkelijke opnamen met de pianisten Hank Jones, Kenny Baron en Mal Waldron.
Haar performance op Jazz Middelheim in 1997 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift…

 

Georg Baselitz
De schilder, geboren in 1938 als Hans-Georg Kern in Deutschbaselitz, in Saksen, veranderde in 1961 zijn naam ter ere van zijn kleine geboortestad.
Baselitz choqueerde al snel zijn omgeving en hij werd van de kunstacademie van Oost-Berlijn gegooid. Hij trok van leer tegen de dominantie van de abstracte schilderkunst en werd in de jaren tachtig samen met Immendorff, Kiefer, en Schnabel een van de toonaangevende figuren van de Neue Wilde, de Nieuwe Wilden, een vrij brutale, neo- expressionistische stroming die na Duitsland de hele westerse wereld overdonderde.
Baselitz werkte al lang voor de jaren tachtig expressief. Hij is het bekendst van zijn ‘op-zijn-kop’ schilderijen, waarin de motieven en figuren ondersteboven zijn geschilderd. Zijn werk bevindt zich op het raakvlak tussen figuratie en abstractie. Uiterlijk zijn de schilderijen verwant aan de action-painting variant van het abstract expressionisme, in hun formaat, ruige textuur en gebaren. De schilderijen bevatten duidelijk herkenbare,- hoewel door de omkering naar het tweede plan gedrukte- figuratieve motieven waarbij de menselijke figuur centraal staat.
Eind vorig jaar zag ik in Pantin (nabij Parijs) in de galerie Thaddaeus Ropac nog nieuw werk van de kunstenaar :‘Le Côté Sombre’. Zeer donker werk, minimalistisch, radicaal, vernieuwend, adembenemend… Baselitz verklaart: ‘Ich träume davon, ein Bild unsichtbar zu malen.’

 

herman de vries
herman de vries (11 juli 1931) is een Nederlands beeldend kunstenaar.
Hij volgde een opleiding aan een tuinbouwschool en werkte als landarbeider, plantkundige en biologisch onderzoeker. In 1961 richtte hij met o.a. Armando de Nulgroep op. In 1970 verhuisde de vries naar het Beierse dorp Eschenau en vanaf deze tijd vormen de natuur en Oosterse denkwijzen belangrijke elementen in zijn werk. Verandering en tijdelijke ordeningen zoals die heersen in de natuur komen bijvoorbeeld tot uitdrukking in werken met gevallen boombladeren of in een verslag van een onderzoek naar planten gevonden op een afgeperkt stuk weiland.
Vanaf de jaren 80 ligt de nadruk in zijn werk op de verstoorde relatie tussen mens en natuur waardoor volgens de vries een belangwekkende bron van kennis verloren dreigt te gaan. In boeken documenteerde hij een grote verzameling kruiden en gewassen, in werken op papier gebruikte hij verschillende soorten aarde als pigment en ook exposeerde hij grassen, geurige rozenblaadjes en planten met een hallucinerende werking. Naaste een groot aantal kunstenaarsboeken maakt de vries ook foto’s, films en tekstwerken.
In 2009 vond in het Kröller – Müllermuseum in Otterlo nog een overzichtstentoonstelling van zijn werk plaats.

 

Joseph Beuys
De persoon en het werk van Joseph Beuys (1921-1986) hebben een grote invloed uitgeoefend op de ontwikkeling van de kunst in de twintigste eeuw.
Beuys’ fascinerende werk (tekeningen, beeldhouwwerk, plastieken, installaties) zijn ‘acties’ en zijn ideeën over kunst en samenleving hebben vaak heftige emoties opgeroepen omwille van hun onconventionaliteit en vroegen steeds opnieuw om kritische beschouwing. Zijn werk wordt vaak als conceptueel betiteld: voor hem was het effectief overbrengen van zijn ideeën belangrijker dan de manuele uitwerking van zijn kunstwerken. Beuys was tevens een scherpzinnig denker en een welbespraakt redenaar. De belangstelling voor zijn werk is ook vandaag nog steeds erg groot.
Tekenen was voor Beuys een zeer elementair iets, wat ieder mens kan. Want: zolang een mens handen heeft, kan hij tekenen. En als hij er geen heeft, dan kan hij nog altijd met zijn voeten tekenen.
De tekeningen die Beuys zélf maakte zijn breekbaar, confronterend en dikwijls van een onwaarschijnlijke schoonheid.

 

Mal Waldron
M. Waldron ( 16 aug 1926 – 2 dec. 2002) was een Amerikaanse jazzpianist en componist. Hij begon professioneel op te treden in New-York, in de jaren vijftig. Hij speelde samen met o.a. John Coltrane, Eric Dolphy, Charles Mingus en Jackie Mc Lean .
Hij was de begeleidende pianist van Billie Holiday van 1957 tot haar overlijden in 1959.
Elementen van zijn stijl kunnen worden gevonden bij Bud Powell en Thelonius Monk, maar de impact van Mal Waldron neigt eerder naar een opeenhoping dan een voortdurend wegebben en golven. Hij werd bekend voor zijn dissonante akkoorden en specifieke speelstijl, die gekenmerkt werd door herhaling van noten en thema’s.
Hij werkte in de jaren 80 en 90 veel samen met Steve Lacy.
De laatste jaren van zijn leven woonde Mal Waldron in Brussel, waar hij regelmatig optrad en waar hij ook uiteindelijk is overleden.


 

Robert Motherwell
Motherwell (1915 -1991, schilder, tekenaar, grafieker ) maakte deel uit van de New Yorkse school (abstract expressionisten) waartoe ook o.a. W. De Kooning, J. Pollock en Mark Rothko behoorden. Hij ontwikkelde zich als de belangrijkste woordvoerder van deze New Yorkse avant-garde.
Hij had een diploma filosofie op zak en noemde dat zelf als een van de redenen waarom hij in zijn vroege werk nooit figuratief heeft gewerkt. Hij had nl. een grote vertrouwdheid met logische analyses en daardoor ook met abstracties.
Zijn werk is zowel expressief als ingetogen en sober, en vaak ook symbolisch van aard.
Spijtig genoeg is zijn werk hier in Europa veel minder bekend en verspreid dan in Amerika.
2005 was voor mij een prachtig ‘Motherwelljaar ‘. Ik zag in Leverkusen ( in Museum Morsbroich) een grote overzichtstentoonstelling van zijn werk en in Parijs (in Galerie Lelong) een schitterende reeks grafiek .
Robert Motherwell:
‘’De vraag ‘wat bedoelt dit schilderij’ is in essentie niet te beantwoorden, behalve met de toevoeging van ‘honderden beslissingen met de kwast’’

 

Saul Leiter
De New Yorkse fotograaf (1923-2013) werd herontdekt, en gelukkig gebeurde dat nog bij leven, zodat hij zijn nieuwe roem nog meemaakte. Zijn foto’s bleven daarvoor een halve eeuw lang ongezien…
Dat Saul Leiter eigenlijk een opleiding als schilder genoot en opkeek naar kunstenaars als Bonnard en Vuillard ervaar je in zijn opnamen: hij speelt met details, reflecties en vormen. Gretig observeert hij de grootstad. Door bewasemde ruiten, op straat of van op balkons tuurt hij naar passanten. Soms zijn ze al bijna uit het beeldkader verdwenen, of is een opname onscherp. En niemand heeft de discrete fotograaf opgemerkt –‘being unnoticed is a great privilege’
Vorig jaar verscheen er een prachtige documentaire over de man -‘In No Great Hurry : 13 Lessons in Life with Saul Leiter’ van Tomas Leach. Saul Leiter relativeerde in die film zijn werk. ‘Ik ga naar buiten met mijn camera en ik maak foto’s. Omdat ik ervan hou bepaalde momenten vast te leggen. Zonder dat ik op dat ogenblik weet wat ik zal krijgen.’ Zijn oog en zijn camera maakten er echter geen gewone straatbeelden van.
Nog in diezelfde film : ‘Ik ben iemand die de dingen graag uitstelt. Ik zie echt geen enkele reden om me te haasten’ en ‘Veel dingen waar mensen zich zorgen om maken, zijn het niet waard om er zich zorgen over te maken.
’Voor wat belangrijk is, moet je de tijd nemen. Desnoods een mensenleven.’

 

Thierry De Cordier
Thierry De Cordier (Ronse, 1954 - schilder, beeldhouwer, tekenaar, graficus, dichter-filosoof )is een atypisch kunstenaar. Na zijn studie aan de Academie in Gent houdt hij de kunst voor bekeken en verdwijnt hij voor een tiental jaren uit het beeld. Deze lacune in zijn carrière wordt gekenmerkt door voortdurend wisselende woonplaatsen en bijbaantjes en met name door een verrassende sociale onaangepastheid. (‘ Je n’ai absolument rien à voir avec le XXe siècle !’) Na een even gedenkwaardige als korte vlucht in 1983 begint de echte artistieke loopbaan van een man die het leven als een accident ziet en de kunstpraktijk als een mogelijke manier om er min of meer ongeschonden uit te komen.
Het oeuvre van Th. De C. is nauwelijks bekend bij het grote publiek. Hoewel hij door een kleine groep bewonderaars op handen wordt gedragen, blijft zijn met misverstanden omgeven werk controversieel in de wereld van de hedendaagse kunst.
Bovenstaand werk (‘This is not a seascape’) was één van de tachtig tekeningen die te bezichtigen waren in Centre Pompidou in Parijs in 2004, tijdens de solotentoonstelling van Th. De C. ‘Un homme, une maison, et un paysage’
De zeeën die De Cordier schildert in Oostende zijn niet enkel landschappen, maar zijn ook mentale, ideale zeeën. Er is geen anekdotiek en geen theologie van het landschap. Er is alleen de ‘werking’ van het landschap, zoals hij dat zelf noemt. Het landschap als duistere, dreigende macht, als nauwelijks te beheersen oerkracht.