Regionale academie voor beeldende kunsten
Menu

IMAGINAIR MUSEUM JOLIEN HOLVOET

Maart 2017

De leerkrachten, directeur en andere “kunstminnenden” van onze academie tonen hun visie op de recente- en niet zo recente kunstgeschiedenis. Ieder van hen maakt een keuze van tien cruciale werken, belangrijke kunstenaars of evenementen, die voor hen een bijzondere betekenis hebben. Deze selectie wordt voorzien van passend commentaar. We kijken uit naar deze gegarandeerd verhelderende en verrassende bijdragen. De selectie wordt getoond op de cadmium-midden-rode muren op de tweede verdieping voor de Galerie Tsjeljoeskin.

 

1 Lucie Rie
Met stip op 1 komt voor mij het werk van Lucie Rie, een Oostenrijkse keramiste.
Elk stuk heeft een bepaalde elegantie, de modernistische, eenvoudige vormen spreken me heel erg aan. Elke gedraaide vorm is tot in de puntjes afgewerkt en zelfs haar meest robuust afgewerkte stukken zien er toch breekbaar uit.
Het silhouet en de klei spreken voor zich en de eenvoud werkt voor mij ontroerend.

2 Giorgio Morandi
Van Lucie Rie kom ik automatisch bij Morandi terecht. Want voor mij is de gevoeligheid en lichtheid die van zijn stillevens uitstraalt vergelijkbaar met de sfeer rond Rie haar werk.
Tijdens een overzichtstentoonstelling in de BOZAR in 2013 werd ik pas echt “fan”.
De wijze waarop hij het aanwezige bijna afwezig laat worden, de verstilde beelden van alledaagse voorwerpen en het kleurgebruik lieten een diepe indruk op mij na. Ik koos voor een aquarel van de kunstenaar omdat hier de vluchtige aanwezigheid voor mij nog meer voelbaar is.

3 Sou Fujimoto - NA House
Dit huis, door Sou Fujimoto, is altijd al één van mijn favorieten geweest. De woning werd opgevat als een soort boom waar je je van de ene tak naar de andere kunt begeven, een open, doorzichtige structuur. Dat maakt de interactie binnenin de woning ook heel eenvoudig. Maar er ontstaat ook een dialoog naar buiten toe, naar de straat vol contrasterende gesloten bouwblokken. Wat een heel vreemd effect heeft op het straatbeeld, een verrassingseffect zeg maar.

4 Ryue Nishizawa / Rei Naito– Teshima art museum
Een betonnen bubble die verwijst naar een waterdruppel in Takamatsu op het eiland Shikoku, Japan. De constructie werd ontworpen door Ryue Nishizawa en het tentoongestelde werk is dat van Rei Naito. Een museum waar de museale context ver te zoeken is.
De betonnen zelfdragende constructie is onderhevig aan de natuurelementen. De openingen in de constructie zorgen voor een steeds veranderende omgeving en sfeer. Binnenin is er niets, enkel ruimte, leegte en volheid. Want het werk van Rei Naito bestaat uit het water, dat op de grond kleine plasjes en druppels vormt en door de wind weg en weer wordt gestuurd, op youtube zijn er heel wat filmpjes te vinden waar de vreemde, bijna magnetische beweging van het water mooi te zien is.


5 Octave Vandeweghe – cultured manners
Ik ontdekte het werk van deze jonge ontwerper in Galerie Valerie Traan in Antwerpen. Hij vervaardigde bestek uit edelstenen en mineralen. De studie van het alledaagse gebruiksvoorwerp en de lading of betekenis die doorheen de jaren aan voorwerpen werd gegeven vormen zijn uitgangspunt. Het terugvinden van de poëzie en esthetiek die kan uitgaan van alledaagsheid en de herinterpretatie ervan spreken mij erg aan omdat dit iets is waar ik zelf ook mee bezig ben.
Het gewoon laten zijn van het gebuikte materiaal zonder het daarom altijd onherkenbaar te maken is ook iets dat binnen de vormgeving vaak onmogelijk wordt bevonden.

6 Calder – Snow Flurry
De lichtheid van de mobielen van Calder hebben me altijd al aangesproken, sinds ik in de tekenschool zelf ooit een boek van hem in handen kreeg. De delicate bewegingen van de onderdelen werken hypnotiserend. Nog meer dan tot zijn gekleurde mobiles ben ik aangetrokken tot deze witte versie. Bijna alsof het om vederlichte besneeuwde takjes gaat of pluimpjes in de wind.

7 Philip Van Isacker
Philip van Isacker was mijn promotor toen ik nog op Sint-Lucas zat, enkel al omdat hij me zoveel inzichten bij bracht zou ik hem in mijn museum willen. Maar ook en vooral omdat er zo een poëtische kracht uit gaat van zijn werken. Het idee van het onafgewerkte werk, het werk dat nooit af kan zijn want altijd omgeven wordt door twijfel. Met daarmee ook steeds de mogelijkheid, de verwachting, het feit dat die verwachting er nog kan zijn.

8 Dieter Rams voor Braun
Deze ontwerper kan en mag niet ontbreken, volgens mij de grootste ontwerper aller tijden. De tijdloosheid waarmee Rams producten ontwierp en de eenvoud die ze uitstralen kan me zelfs nu nog, 50 jaar na datum, bekoren.
Zijn tien regels zijn nog actueel voor vele ontwerpers en dat alleen al is volgens mij een verdienste.
“Good design is innovative. Good design must be useful. Good design is aesthetic design. Good design makes a product understandable. Good design is honest. Good design is unobtrusive. Good design is long-lasting. Good design is consistent in every detail. Good design is environmentally friendly. And last but not least, good design is as little design as possible.”

9 Eugène Delacroix - de dood van Sardanapalus
In de lessen kunstgeschiedenis bespraken wij ooit Eugène Delacroix. En tijdens die lessen kwam dit werk ter sprake. De kleuren spatten als het ware van het doek en de beweging is voelbaar tot bij de kijker. Ik weet nog dat ik sterk onder de indruk was toen ik dit werk voor de eerste keer zag. Niet door het afgebeelde tafereel want we zijn in deze tijden van televisie en internet wel veel gewoon. Maar van de manier waarop er toch een bepaalde esthetiek in dit werk en het onderwerp aanwezig is. De mannen en vrouwen lijken wel een dodendans te voeren in een zee van rood. Ondanks de duisternis is er toch ook veel licht in dit schilderij door zijn overmatig gebruik van kleuren. In mijn andere keuzes is er weinig kleur aanwezig en gaat het vaak net om de afwezigheid van enige kleuren behalve de niet kleur wit. Net daarom zou dit schilderij nog meer tot zijn recht komen binnen mijn museum.

10 An american in Paris
Deze film heb ik ondertussen al vele malen bekeken maar ik word hem nooit beu.
Alles aan deze film vind ik nog steeds fantastisch, maar vooral de nogal vreemde finale met de indrukwekkende 17 minuten durende choreografie van Gene Kelly, bekijk ik steeds opnieuw met verbazing. Een aanrader voor iedereen die deze musical nog niet zou gezien hebben.