Regionale academie voor beeldende kunsten
Menu

IMAGINAIR MUSEUM CHRISTINE ROGGEMAN
De leerkrachten, directeur en andere “kunstminnenden” van onze academie tonen hun visie op de recente- en niet zo recente kunstgeschiedenis. Ieder van hen maakt een keuze van tien cruciale werken, belangrijke kunstenaars of evenementen, die voor hen een bijzondere betekenis hebben. Deze selectie wordt voorzien van passend commentaar. We kijken uit naar deze gegarandeerd verhelderende en verrassende bijdragen. De selectie wordt getoond op de cadmium-midden-rode muren op de tweede verdieping voor de Galerie Tsjeljoeskin.
"Er is een deugd waar ik erg op gesteld ben, één enkele. Zij heet eigenzinnigheid. - Van al die vele deugden waarover wij in boeken lezen en leraren horen praten, kan ik niet zo'n hoge dunk hebben. En toch zou je al die deugden die de mens heeft bedacht, onder één enkele naam kunnen samenvatten. Deugd is: gehoorzaamheid. De vraag is alleen wie men gehoorzaamt. Ook eigenzinnigheid is namelijk gehoorzaamheid. Maar alle andere, zo zeer geliefde en geloofde deugden zijn gehoorzaamheid aan wetten die door mensen gegeven zijn. Enkel en alleen de eigenzinnigheid is het die niet naar deze wetten vraagt. Wie eigenzinnig is gehoorzaamt aan een andere wet, één enkele, absoluut heilige, de wet in je zelf, de "zin" van het "eigene"
Hesse Herman, uit ‘zinnig eigenzinnig’

ERNST REIJSEGER
‘Muzikale grenzen zijn er om ze te onderscheiden’ De Nederlandse cellist Ernst Reijseger (°1954) is een muzikale speelvogel. Hij komt oorspronkelijk uit de klassieke wereld maar heeft altijd een bijzondere interesse gehad voor jazz, improvisatie en andere geluiden. Al heel vroeg ging hij op zoek naar een eigen idioom dat hij nog dagelijks probeert te verfijnen: “Het herkennen van mijn eigen conditioneringen en dat proberen te pareren, is een ongelofelijke verslavende sport geworden. Het is als buiten spelen", zegt Reijseger in gesprek met Cobra.be, "Net als een kind dat met een paar knikkers heel wat spelletjes kan bedenken. En dan wordt het vaak wat, nog meer dan een spelletje".

JOHAN JOOS
Johan Joos is een dichter die ik leerde kennen in een park te Gent. Hij is een ware stadsdoler en radicaal oprecht dichter. Johan behoorde tot de inmiddels uitgestorven dichtersbeweging ‘Maximalen’ (1988). Deze poëten waren ‘rebels’, eisten meer straatrumoer en minder esthetisch gewriemel in de poëzie. Joos werk getuigt van een ruwe realiteitsbeleving die zich voortdurend hult in vaak passionele existentiële dilemma’s. Joos’ voordrachten, die hij nog maar zelden doet, zijn extreme stemexperimenten die een register bespelen van stil gemompel naar uitzinnig gebrul. Ik ervaar hem in onze gesprekken als een zeer intelligent en hypergevoelig man. Ik vermoed dat zijn werk voor hem fungeert als een onontgonnen gebied waarbinnen hij met zijn hele wezen kan vertoeven en zichzelf zo kan ontwikkelen. Het is zijn hoogstpersoonlijk overlevingsmanoeuvre, dat staat buiten kijf.
Foto uit dichbundel uitgegeven door croxhapox te Gent: ‘Majuksel’

LOUIS VANHAVERBEKE
Louis Vanhaverbeke (1988) maakt installaties en performances. In 2013 heeft hij een auto gedemonteerd en in stukken gezaagd. Met deze mobiele bouwdoos doet hij interventies. Zo ontstond er `The Car Piece` voor de theaterzaal en in 2014 de installatie `Amica Mobilé`(zie foto hierboven). Deconstructie en fascinatie voor mechaniek staan centraal in dit proces. Tot hoever kan een machine ontleed worden? Kan de automobiel een dissectie ondergaan en symbool staan voor het ontleden van het menselijke denken?

PINA BAUSCH
‘Dance dance! Otherwise we are lost!’ In Pina’s dansvoorstellingen wordt alles wat zich in het leven aandient geleefd. Het lichaam is een archief van ervaringen, elke emotie die niet wordt geleefd dooft het innerlijk vuur. Dansen is een primaire expressievorm, waarin het lichaam, dat immers het verhaal achter de prikkel niet kent, spanningen kan loslaten en zuivere energie kan opwekken. Het is een regeneratieproces en kan dus helend zijn. ‘I'm not interested in how people move, but what moves them.’ De schoonheid in Pina’s werk komt voort uit een dieper graven naar de intenties van haar dansers. Waarom beweegt iemand zoals hij/zij beweegt? Bausch gaat naar de bron van de beweging en destilleert daaruit, uit die oermenselijke kolkende massa aan impulsen en reacties, een authentieke beweging. Het resultaat van deze aanpak is werkelijk beklijvend. In haar stukken wordt er gesproken, gezongen, gelachen, gehuild, gecopuleerd, gespeeld, gevochten, gekropen, gehuppeld en geflirt. Bovenal wordt er, keer op keer, liefde en geborgenheid gevraagd, maar deze existentiële hulpvraag wordt echter bijna nooit ingelost. Het lijden wordt blootgesteld, gedanst, geleefd waardoor het zich niet onder de huid nestelt.

REMI VERSTRAETE °1988
‘A collection of points, of surfaces, of objects, of space. A collection in a space.’ (Remi) Eerst tekende hij altijd met houtskool, altijd portretten van een langharige man, hijzelf leek er wel op maar Jezus had er toch ook iets mee te maken. Later stak hij soms balken in brand in zijn atelier op school, na de uren. Om het zwart te zien groeien geloof ik. En steeds toonde hij vormen als veranderlijke entiteiten, nooit kon ik geloven dat het enkel object was, hoe robuust en zwaar ze zich ook lieten gelden. De vormen waren gemaakt van die stof die getuigd van eeuwigheid. Zo kwam hij tot de camera, hij heeft zich nu overgegeven aan het licht, die ook schaduw is. Hij maakt foto’s waarin een reiziger stil getuigd van een ander land, een steen of boom. Hoe stilstaand ook, in de foto’s is er een gewaar zijn van de fysica die beweert dat alles trilt. Ik lees een gedisciplineerde nieuwsgierigheid, een ingetoomd verlangen, realistische zwart-wit-grijze passie. Oerbeelden te vinden in 2015. (Christine)



WERNER HERZOG
Deze foto is een still uit de documentaire ‘encounters at the end of the world’. In deze film verhaalt Werner Herzog, een Duits filmregisseur, -producer, -schrijver en acteur, over de verscheiden individuen die werken en leven op Antarctica. Hij volgt een duiker onder het ijsoppervlak, hij klimt mee op de vulkanen, hij interviewt biologen, koks, vrachtwagenbestuurders.
Herzog peutert in mensen, alsof hij ajuinen schilt, op zoek naar de ware mens. Met humor en respect voor de geïnterviewden, slaagt hij erin om de diversiteit van hun innerlijke werelden te verwerken tot één geheel. Zijn films zijn altijd vol van een diepe mensenkennis en een allesbehalve gezapige levensfilosofie. Ik lees zijn werk als een poëtische aanklacht tegen de burgerlijkheid: namelijk de reductie van het menselijk zijn tot een beroep, een sociale functie of een ander ideële structuur. Hij klaagt aan zonder geweld of vingerwijzing, hij toont daarentegen de schoonheid en eindeloosheid van mogelijkheden die ontstaat wanneer een mens ophoudt zichzelf te begrenzen door zijn beperkte ideeën.



TICH NHAT HANH
Thich Nhat Hanh is een Vietnamees, boeddhistisch monnik, vredesactivist, schrijver, wiens leven volledig in het teken staat van liefdevolle vriendelijkheid (meta, mindfulness). Voor de spreiding hiervan actualiseert hij het pad van de boeddha (450 v.Chr. tot ca. 370 v.Chr.), zodat het voor ons nu terug verstaanbaar en beoefenbaar wordt. De intentie van dit pad is om het menselijk lijden te verlichten, zodat de mens in vrede kan leven met zichzelf en zijn naasten. De basis van de beoefening is observatie van de geest door middel van meditatie. Hiervoor is een milde, oordeelloze aandacht voor wat is (=meta) noodzakelijk.
In Frankrijk heeft Thich Nhat Hanh de gemeenschap ‘Plumvillage’ opgericht, alwaar iedereen welkom is om innerlijke rust te ontwikkelen in zichzelf.



WOLFGANG LAIB
De Duiste kunstenaar Wolfgang Laib studeerde eerst medicijnen. Al jong raakte hij geïnteresseerd in kunst, andere culturen en Oosterse filosofie, zoals het boeddhisme en taoïsme en kreeg hij belangstelling voor middeleeuwse mystiek. Laibs werk wordt soms gekarakteriseerd als behorend tot de land art en toont ook invloeden van het minimalisme en proceskunst. Laib maakt monumentale beelden met behulp van organische materialen zoals was, pollen, rijst en melk. Het werk dat u hier ziet is gemaakt van stuifmeel dat hij eerst zelf heeft verzameld en vervolgens met een zeefje liet neerdalen op de grond.



ANTONIO LOPEZ GARCIA
Garcia is een Spaans kunstenaar (°1936). Zijn hyperrealistisch werk getuigt van een grote liefde voor het metier. Deze sterke fascinatie voor de materie, voor de wereld der vormen manifesteert zich in zijn beelden.
Het werk laat me zien dat het geloof in vaste vormen irreëel is, wat me ietwat desoriënteert. De blik die het werk tot stand heeft gebracht is er één van totale fascinatie, alsof de ogen niet naar een lavabo kijken maar naar het mysterie van het leven zelf. Alsof de vormen in hun concrete verschijning (het licht dat erop valt), hoe duidelijk ook, tegelijk vervagen, nog voor je ze ziet ontglippen ze weer aan elke verstandelijke benadering. Echter, bij het vallen van de rede, is er ruimte voor iets diepers, iets dat ik aanvoel als waarheid (want het zet me op mijn plaats, het ontkent de dood niet), een schoonheid ook, die alles met elkaar verbindt.



WILLEM VERMEERSCH (origineel werk)
Willem is een virtuoos levenskunstenaar. Hij schildert, tekent, bouwt installaties, wandelt van Brussel naar Istanbul, organiseert projecten waarin zijn betrachting is om mensen vanuit alle hoeken van de samenleving op een creatieve wijze bijeen te brengen.
Ik zie Willem als een ware ‘veroveraar’. Wat verovert hij dan? Het leven zelf. Hoe doet hij dat dan? Door elk obstakel, elk vooroordeel, elke beperking, elke duivel vooreerst onschadelijk te maken, daarna te overtuigen van zijn constructieve kracht en vervolgens worden ze vrienden. De liefde overwint altijd. Zijn succes ligt volgens mij in het feit dat hij zichzelf nooit boven een ander stelt én een groot vertrouwen heeft in de liefde zelf. De hardnekkige hindernissen waarop Willem tijdens zijn veroveringstochten vaak stoot, maken de overwinning tot een steeds grandiozer wordend feest. Voor, tijdens en na de tochten wordt er steeds verslag uitgebracht via tekeningen, schilderijen, foto’s, installaties, geschriften…
Voor mij is Willems artistieke verslaggeving inspirerend, stimulerend en uitnodigend. Het kriebelt vanbinnen.